Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015




Το Όχι, θέλει θυσίες. Σε όλα τα επίπεδα. Από το σπίτι μας, μέχρι τον ευρύ περίγυρο. Κι όλα, είναι θέμα παιδείας. Για να κατανοήσουμε, να αποδεχτούμε, να δικαιολογήσουμε και να συμπορευτούμε. Και φυσικά, μεγάλοι εχθροί, ο Εγωισμός, το Συμφέρον και η Μισαλλοδοξία. Θέλουμε πολύ δρόμο μέχρι να νοιώσουμε την Αγάπη για τον πλησίον, στην ουσία της. Κι ο πλησίον δεν είναι μόνο η κοινωνία. Είναι ο σύντροφος, το παιδί μας, οι δικοί μας άνθρωποι, οι φίλοι... Εδώ, λοιπόν, δεν ανεχόμαστε τις επιλογές του στενού πλησίον μας, για όλους τους προαναφερθέντες λόγους, θα κατανοήσουμε τους άλλους και μάλιστα θα μπούμε στη θέση τους; Η αποδοχή της Ελευθερίας του άλλου, θέλει πνευματικά και ψυχικά κότσια. Και να ματώσεις για να αποδεχθείς και τα θέλω του, που... συνήθως κοντράρουν στα δικά σου. Τι να κάνουμε... ας Αγαπούσες! Ας σε μάθαιναν... ας μάθαινες... ας έψαχνες να μάθεις... αφού τό νοιωθες πως κάτι δεν "κολλάει"... πως αυτό που ένοιωθες δεν ήταν Αγάπη Ολόκληρη. Κι ή Αγάπη θέλει το ΌΛΟΝ για να σε κάνει ευτυχισμένο. Σαν Ύπαρξη εν γένει! Και τώρα ζούμε στη Βαβέλ. Μέσα κι έξω. FORMAT (που λένε στο χωριό μου)... η μόνη λύση. Κι όλα τα αυτονόητα και δεδομένα...καινούργια, καθαρά από "ιούς" και "κολλήματα". Και διάβασμα, ψάξιμο, μουσικές, βιβλία, θέατρο, τέχνες, σημασία στον πνευματικό κόπο και αγώνα αιώνων και σεβασμός και πίστη..."για να γενούμε πάλι ανθρώποι, στον κήπο της Γεσθημανής".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου